• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
Biuro Tłumaczeń Kraków Drukuj Email

Biuro Tłumaczeń Kraków

Biuro Tłumaczeń MOST rozpoczyna intensywną kampanię rekomową skierowaną na hasło biuro tłumaczeń Kraków. Miasto Kraków to dynamiczny ośrodek przemysłowy, gdzie oboko przemysłu wyraźnie widać rozwój sktora usług w tym sektora tłumaczeń. W samym mieście usytuowanych jest podobnie jak w Poznaniu kilkadziesiąt biur tłumaczeń, tak więc konkurencja jest bardzo duża. Biuro tłumaczeń MOST pragnie wyjść naprzeciw firmom z Krakowa i rozpoczyna promocję ukierunkowaną na miasto Kraków. Pod hasłem biuro tłumaczeń Karków staramy się występować możliwie wysoko we wszystkich najpopularniejszych wyszukiwarkach. Notujemy duże zainteresowanie wśród firm z Karkowa, województwa małopolskiego i całego regionu. Karków od początku naszje działalności cechował się dużą dynamiką jeśli idzie o sektor tłumaczeń i stąd nasze zainteresowanie promocją w tym mieście. Pragniemy dostarczyć firmom z Krakowa najszlepsze rozwiązania w zakresie tłumaczeń ustnych, tłumaczeń technicznych, tłumaczeń pismenych i składu DTP.

Nasze biuro tłumaczeń stawia sobie za cel intensywną promocję na obszarze miasta Krakowa. Chcemy go realizować, poprzez wysoką pozycję w wyszukiwarkach pod hasłem biuro tłumaczeń Kraków.Chioś nasze biuro tłumaczeń nie znajduje się bezpośrednio w Krakowie, to jednak za pośrednictwem internetu jesteśmy w stanie realizować tłumaczenia dla firm i instytucji z miasta Krakowa.

 

Kraków – miasto położone nad Wisłą w południowej Polsce, drugie w kraju – po Warszawie – pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni. Jedno z najstarszych miast Polski, o ponad tysiącletniej historii. Kraków posiada wartościowe zabytki architektury, działa w nim wiele instytucji i placówek kulturalnych.

Do marca 1596 Kraków był faktyczną stolicą Polski i siedzibą polskich królów. Obecnie jest stolicą województwa małopolskiego, a także centralnym ośrodkiem metropolitalnym aglomeracji krakowskiej. W zapisach historycznych jest uznawany za główne miasto historycznej Małopolski. Do historycznej funkcji Krakowa odnosi się jego pełna, usankcjonowana prawnie przez Radę Ministrów nazwa urzędowa – Stołeczne Królewskie Miasto Kraków.

Od 1000 roku na mocy dekretu papieża Sylwestra II Kraków stał się stolicą nowopowołanej diecezji krakowskiej (jednej z czterech w Polsce), od 1925 Archidiecezji krakowskiej, a od 1992 Metropolii krakowskiej.

Kraków jest miastem na prawach powiatu, siedzibą władz województwa małopolskiego. Znajduje się tu główna siedziba Polskiej Akademii Umiejętności, Instytutu Książki, Narodowego Centrum Nauki[7], Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury[8]. Miasto posiada również wiele placówek o znaczeniu i statusie narodowym m.in. Narodowy Stary Teatr, Muzeum Narodowe, Drukarnia Narodowa, Biblioteka Jagiellońska, Instytut Książki[9]. Pełni funkcję centrum administracyjnego, kulturalnego, edukacyjnego, gospodarczego, usługowego i turystycznego. Jest jednym z kluczowych węzłów drogowych i kolejowych. W Balicach pod Krakowem znajduje się drugi co do wielkości polski port lotniczy o znaczeniu międzynarodowym, obsługujący loty transatlantyckie.

 

Średniowiecze

Najstarszy ośrodek osadniczy znajdował się m.in. na obronnym Wzgórzu Wawelskim i był jednym z ważniejszych grodów w plemiennym państwie Wiślan. Ziemie Wiślan mogły znajdować się przez pewien czas pod władaniem Państwa Wielkomorawskiego. W X w. (najprawdopodobniej w latach ok. 960 – ok. 986) Kraków wszedł w zależność od Czech, rządzonych przez pierwszych władców z dynastii Przemyślidów. Była to zależność luźna, natury trybutarnej i nie pozostawiła wyraźniejszych śladów w tradycji historycznej, a niektórzy historycy kwestionują w ogóle panowanie czeskie nad Krakowem w tym okresie. Około roku 990 gród znalazł się w granicach państwa piastowskiego, a próby dokładnego ustalenia czasu wcielenia do państwa Piastów oscylują pomiędzy 987 a 989 r. Pierwsza wiarygodna pisemna wzmianka o Krakowie pochodzi z dokumentu Dagome iudex z ok. 992 roku. Nad Wisłą obok Wawelu, niewielkim wzgórzu z jurajskiego wapienia, według legendy stała niegdyś świątynia pogańska, na miejscu której zbudowano następnie kościół romański pw. św. Michała Archanioła. Co najmniej od 1000 w Krakowie znajdowała się siedziba biskupstwa, a za panowania Kazimierza Odnowiciela Kraków stał się główną siedzibą książęcą.

W okresie rozbicia dzielnicowego Kraków był siedzibą księcia seniora, z czasem jednak książęta krakowscy stracili faktyczne zwierzchnictwo nad innymi władcami piastowskimi. W 1241 miasto zostało zniszczone podczas najazdu tatarskiego. Mogło to zadecydować o niepowodzeniu pierwszej lokacji Krakowa, która najprawdopodobniej miała miejsce na początku XIII w. W dniu 5 czerwca 1257 książę Bolesław V Wstydliwy, jego matka Grzymisława i żona św. Kinga nadali miastu lokację na prawie magdeburskim[16] w Koperni koło Pińczowa. Zasadźcami byli trzej wójtowie: Gedko Stilvoyt, Jakub z Nysy i Dytmar Wolk z Wrocławia. Nowo wytyczone miasto zostało zasiedlone głównie przez przybyszów ze Śląska i Niemiec, co tłumaczy fakt posługiwania się językiem niemieckim przez mieszczaństwo krakowskie do XVI w.

Wtedy też powstał charakterystyczny szachownicowy układ miasta, w który wpasowano zachowane elementy wcześniejsze (ul. Grodzka, kościół Mariacki). Pomiędzy Krakowem a Wawelem istniała osada Okół, dawne podgrodzie, która została wcielona do Krakowa przez króla Władysława Łokietka po buncie wójta Alberta. W 1320 w katedrze wawelskiej miała miejsce koronacja Władysława Łokietka, kończąca symbolicznie okres rozbicia dzielnicowego. Odtąd, aż do 1734, Kraków był miejscem koronacji królów Polski.

W XIV wieku na przedmieściach Krakowa powstały dwa kolejne miasta: na południu Kazimierz (1335) i na północy Kleparz (1366).

Jako stolica jednego z mocarstw europejskich w XV i XVI w., Kraków rozwijał się pod względem architektonicznym, handlowym, rzemieślniczym, kulturalnym i naukowym. Kompleks zamkowy na Wawelu przebudowano i rozbudowano w stylu renesansowym. Odnowiono powstały w 1364 uniwersytet. Zbudowany został również Barbakan razem z okręgiem murów miejskich.

 

Kraków, miasto wojewódzkie (wojewóztwo małopolskie), powiat grodzki, siedziba powiatu krakowskiego, nad Wisłą; 755 tys. mieszk. (2009); największy ośr. gosp., kult. i nauk. w południowej Polsce; oddział ArcelorMittal Steel Poland SA, dawniej Huta im. T. Sendzimira i koksownia; ponadto przemysł elektromaszynowy, farm., gumowy, spoż. i in.; węzeł komunik., port lotn. (Balice); stol. metropolii (od 1000 biskupstwo, od 1925 archidiecezja); najstarsza w Polsce uczelnia — Uniwersytet Jagielloński (zał. 1364) oraz inne szkoły wyższe i instytuty nauk., BJ, obserwatorium astr.; teatry, m.in. Stary Teatr; liczne muzea (Państw. Zbiory Sztuki na Wawelu, Muzeum Nar., Muzeum Młodej Polski); turystyka. Ślady osadnictwa z paleolitu i mezolitu; od ok. 6 tys. lat osadnictwo stałe; kopiec Krakusa (VII w.); potężny gród na Wawelu (VIII–IX w.); miejski zespół osadniczy zał. wg legendy przez Kraka; wzmiankowany 996; w X w. jeden z gł. ośr. gosp., polit., wojsk. i kult. w Małopolsce; w końcu IX w. prawdopodobnie przejściowo uzależniony od państwa wielkomorawskiego, od ok. poł. X w. — od czeskich Przemyślidów; od końca X w. (prawdopodobnie od ok. 990) w składzie państwa pol.; za panowania Kazimierza I Odnowiciela centrum państwa, od ok. 1040 gł. rezydencja władców i stol. Polski; ważny ośr. rel.; 1241 znacznie zniszczony przez najazd Tatarów, upamiętniony w podaniach (m.in. o św. Kindze) i zwyczajach (lajkonik, hejnał mariacki); prawa miejskie od 1257; 1291 zagarnięty przez Wacława II czeskiego; 1306 opanowany przez Władysława I Łokietka; 1311 bunt mieszczan krak., zainteresowanych połączeniem z Czechami, stłumiony przez Łokietka, miasto ukarane cofnięciem przywilejów; od 1320 miejsce koronacji królów pol.; od XIV w. ośr. życia kult. i nauk.; Kazimierz III Wielki zał. obok K. 2 konkurencyjne miasta — Kazimierz i Kleparz (ob. dzielnice K.), a 1364 Akad. Krak.; ważny ośr. handlu międzynar. (czł. Hanzy) i rzemiosł artyst.; od 2. poł. XV w. gł. ośr. drukarski i wydawniczy w Polsce; w XVI w. K. liczył ok. 20 tys. mieszk.; w 2. poł. XVI w. zahamowanie rozwoju K. (m.in. konflikty społ. zatargi rel., stopniowy upadek uniwersytetu); 1596 przeniesienie rezydencji król. do Warszawy i przejęcie przez nią funkcji stołecznych; 1655 zdobyty, zniszczony i zrabowany przez Szwedów; w XVIII w. wielokrotnie niszczony przez najazdy, pożary, zarazy i kontrybucje; 24 III 1794 miejsce ogłoszenia powstania kościuszkowskiego; VI 1794 zajęty przez Prusaków; od 1795 w zaborze austr., od 1809 w Księstwie Warsz.; 1815–46 stol. Wolnego Miasta Krakowa (Rzeczypospolitej Krak.); ośr. społ.-kult.; 1846 ośr. rewolucji krak.; po jej stłumieniu K. wcielony do Austrii; w 2. poł. XIX w. najważniejszy (oprócz Lwowa) ośr. polit. w zaborze austr., ruchy społ.-lud. i rewolucyjne; ognisko życia kult. i nauk.; rozwój gosp. i przestrzenny miasta; na przeł. XIX i XX w. stol. Młodej Polski; podczas I wojny świat. miejsce organizowania Legionów Pol.; w okresie międzywojennym znaczny rozwój terytorialny, duże centrum adm.; obok Warszawy gł. ośr. kultury i nauki; ośr. ruchu socjalist. i konserwatywnego; jeden z ważniejszych ośr. żydowskiego życia kult. i polit.; słaby rozwój przemysłu; 1923 teren strajków i starć z policją; w okresie okupacji niem. 1939–45 siedziba władz GG, XI 1939 wywiezienie do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen 184 profesorów i pracowników nauk. Uniwersytetu Jagiellońskiego (część z nich Niemcy zamordowali), liczne egzekucje w K. i okolicy, obozy niem. Liban, Płaszów, więzienie Montelupich, 1941–43 getto (ok. 68 tys. osób); jeden z większych ośr. konspiracji; 19 I 1945 wyzwolony bez zniszczeń; 3 V 1946 masowe demonstracje patriotyczne stłumione przy użyciu wojska; po 1948 budowa Nowej Huty (uruchomienie kombinatu metalurg. 1954). Najcenniejszy zespół zabytkowy w Polsce; na Wawelu: katedra (XI–XVIII w.) z renes. kaplicą Zygmuntowską (XVI w.) i zamek król. (XIV–XIX w.); na Rynku Gł.: got. kościół Mariacki (XIV–XV w.), Sukiennice (XIV–XVI w.); fragmenty got. murów (XIII–XV w.) z barbakanem i Bramą Floriańską; Collegium Maius (XV–XVI w.); kościoły: rom. (Św. Andrzeja), got. (Franciszkanów, Dominikanów, Augustianów, Kanoników Laterańskich), barok. (Św.Św. Piotra i Pawła, Św. Anny, Misjonarzy, Paulinów na Skałce), zespół zabytków żydowskich na Kazimierzu, z tzw. Starą Synagogą (XVI w.), liczne kamienice (XIV–XIX w.), pałace (XV–XVIII w.), gmachy użyteczności publicznej z XIX i XX w. (teatry: Słowackiego i Stary, Muzeum Nar.); współcz. budowle (kościoły w Nowej Hucie i Mistrzejowicach).